Sobre o xa escrito

Volvín ler algo do que xa escribira o ano pasado por estas datas e teño que dicir que sinto algunha vergonza. Teño a opción de borrar, de repoñer ou de recompoñer. Pero vouno deixar tal como está porque todo aquilo é pasado e é para sempre, porque todo o que se pensa, di ou fai, seica queda nalgún sitio gravado para sempre.

Vai caloriña hoxe. Meu pai, que sinteu que daban auga para logo, arrincou os pés das coles e vai fresar ese cacho de leira. Díxome que non sabía qué ía plantar alí. Non ten paraxe, ocupa o tempo en cousas de proveito. Eu, namentres, agardo toparlle o senso ó que estou facendo. Que non é nada. Non é que non faga nada. Algo fago, pero o que fago, para que o fago? Este período de calma relativa, tiña que servirme para prepararme para as duras batallas que se aveciñan.