os repoliños e os limós
Talvez esto que vou contar non o debía contar pero é que como me sinto un pouquirrichiño só, pois cóntoo.
Escribo esto tamén porque parece que está peniscando e daquela non teño que ir á horta regar os tomates, os pementos e outras hortalizas que plantei nun anaco cativo de leira que me deixou unha veciña, porque a ela xa lle doen abondo os cadrís para facer as cousas da casa, como para andar gaveando nos terrós.
E do que quero falar é da terra, non da Nosa Terra, nin do Planeta Terra. Quero falar desa máxica combinación de rochas esfaragulladas tan miúdas que mesturadas con materiais vexetais acaban dando alimento a outras plantas, as cales acaban tamén dándonos o alimento que precisamos para logo facer o noso traballo bruto ou livián, a según. Para con ese corpo alimentado ser capaz de sentir ou non, de pensar ou non, de gozar ou non.
Esta finde fun ver a meus pais. Meus pais criáronse da terra e pouco ou moi pouco nas súas respectivas casas se compraba. Quero dicir con esto, que eran case autosuficientes. Na casa de miña nai sementaban o liño e fiábase, logo seica viñan por alí outras mulleres que tecían. Na casa de meu pai, rozábase o monte, e cavábase e despois de queimar todo aquilo (estivadas lles chaman noutros sitios) pasaban o arado e botaban o centeo, o centeo negro, téñolle sentido.
Agora a terra dá pouco e dá de mala gana. E vou ver se me centro no que quero contar.
Miña nai garda a semente das flores dos repolos para logo botala na leira ó ano seguinte, paréceme. Seméntana en sucos. Os sucos na miña terra non son as cales ou regos, son exactamente os treitos anchos que hai entre dous regos. Son algo así coma un morteiro onde se botan os chícharos.
E resulta que esa semente cando veñen estas calores non dá nacido. Total que meu pai debeu coller un enciño e foi restrelando a tona da terra para axudarlles a abrollar a esas miudiñas sementes. E efectivamente, a poucos milímetros estaban as orelliñas dos repolos dispostas a ver o mundo, que pouco o disfrutaron porque ó día seguinte veu aínda máis ca calor, sol, moito sol. E todas aquelas orellas tiveron que entregarse ó seu destino. Que pasaría se meu pai tivera paciencia? Acabarían aqueles proxectos de repolos asomando as orellas en por si? Conto isto porque eses repoliños, cando pasan de cuarta e media, xa valen para desenterrar e trasplantar, proceso do cal virán os repolos propiamente ditos, as cabezas dos repolos, xa sabedes.
En fin, este ano non hai vender repolos para trasplantar.
Logo fun con miña nai á horta ver se colliamos uns poucos limós. Non era doado chegar a eles. Os primeiros que chegan collen os de abaixo e os que veñen despois os de arriba. E cando arriba, digo lonxe no ceo. Porque meu non poda os limoeiros, déixaos medrar. E que pasa? Que os que máis lonxe están, tamén están máis maduros, maduros de máis, de tal xeito, que despois de eu coller a escada e un pao gallado dos que lles poñen ás fabas xudías, bota limós para baixo e os máis deles estaban gloros. Así que tiven que coller os medio maduros ou medio verdes e agardarei a que se vaian refacendo.
E é aquí onde quero eu pararme máis a falar da terra. Collemos os limós e vemos que están sucios, que debían ser verdeamarelos, amareloverdosos, pero non, son grises.
Collémolos e botámolos no lavadoiro, miña nai e máis eu con cadaseu cepillo e fomos fregando neles. Porque digo eu, se son para levar para un bar e botalos nos cubalibres, a xente ía collerlles noxo. E veña a fregar nos limós. Xa sabedes que isto non pasaba antes. Os vellos din que se mellorou moito, que antes só comían caldo e leite. Si, pero agora tamén comemos moita pastilla. Non sei, tería que estar alí para comparar.
Fregando os limós da contaminación que graciosamente nos traen un día si e outro tamén das Pontes ou de Meirama.
Eu non debo ler moito, dimo moita xente que me ten aprecio. De feito, trato de non ler e se non fose polo meu traballo, lería cando me chegase o retiro, se chego a el.
Agora estamos metidos noutra desas campañas nas que piden o voto. Haberá algún partido que me mande unha desas subvencións, non para deter a contaminación (iso é imposible) senón para que me pague un brus e eu poder seguir limpando nos limós e de paso fregar o porco despois de chamuscalo?
E voume despedindo desde este desterro que eu busquei e caro me custou atopar.
Saúde e bebede ben auga das fontes.
Escribo esto tamén porque parece que está peniscando e daquela non teño que ir á horta regar os tomates, os pementos e outras hortalizas que plantei nun anaco cativo de leira que me deixou unha veciña, porque a ela xa lle doen abondo os cadrís para facer as cousas da casa, como para andar gaveando nos terrós.
E do que quero falar é da terra, non da Nosa Terra, nin do Planeta Terra. Quero falar desa máxica combinación de rochas esfaragulladas tan miúdas que mesturadas con materiais vexetais acaban dando alimento a outras plantas, as cales acaban tamén dándonos o alimento que precisamos para logo facer o noso traballo bruto ou livián, a según. Para con ese corpo alimentado ser capaz de sentir ou non, de pensar ou non, de gozar ou non.
Esta finde fun ver a meus pais. Meus pais criáronse da terra e pouco ou moi pouco nas súas respectivas casas se compraba. Quero dicir con esto, que eran case autosuficientes. Na casa de miña nai sementaban o liño e fiábase, logo seica viñan por alí outras mulleres que tecían. Na casa de meu pai, rozábase o monte, e cavábase e despois de queimar todo aquilo (estivadas lles chaman noutros sitios) pasaban o arado e botaban o centeo, o centeo negro, téñolle sentido.
Agora a terra dá pouco e dá de mala gana. E vou ver se me centro no que quero contar.
Miña nai garda a semente das flores dos repolos para logo botala na leira ó ano seguinte, paréceme. Seméntana en sucos. Os sucos na miña terra non son as cales ou regos, son exactamente os treitos anchos que hai entre dous regos. Son algo así coma un morteiro onde se botan os chícharos.
E resulta que esa semente cando veñen estas calores non dá nacido. Total que meu pai debeu coller un enciño e foi restrelando a tona da terra para axudarlles a abrollar a esas miudiñas sementes. E efectivamente, a poucos milímetros estaban as orelliñas dos repolos dispostas a ver o mundo, que pouco o disfrutaron porque ó día seguinte veu aínda máis ca calor, sol, moito sol. E todas aquelas orellas tiveron que entregarse ó seu destino. Que pasaría se meu pai tivera paciencia? Acabarían aqueles proxectos de repolos asomando as orellas en por si? Conto isto porque eses repoliños, cando pasan de cuarta e media, xa valen para desenterrar e trasplantar, proceso do cal virán os repolos propiamente ditos, as cabezas dos repolos, xa sabedes.
En fin, este ano non hai vender repolos para trasplantar.
Logo fun con miña nai á horta ver se colliamos uns poucos limós. Non era doado chegar a eles. Os primeiros que chegan collen os de abaixo e os que veñen despois os de arriba. E cando arriba, digo lonxe no ceo. Porque meu non poda os limoeiros, déixaos medrar. E que pasa? Que os que máis lonxe están, tamén están máis maduros, maduros de máis, de tal xeito, que despois de eu coller a escada e un pao gallado dos que lles poñen ás fabas xudías, bota limós para baixo e os máis deles estaban gloros. Así que tiven que coller os medio maduros ou medio verdes e agardarei a que se vaian refacendo.
E é aquí onde quero eu pararme máis a falar da terra. Collemos os limós e vemos que están sucios, que debían ser verdeamarelos, amareloverdosos, pero non, son grises.
Collémolos e botámolos no lavadoiro, miña nai e máis eu con cadaseu cepillo e fomos fregando neles. Porque digo eu, se son para levar para un bar e botalos nos cubalibres, a xente ía collerlles noxo. E veña a fregar nos limós. Xa sabedes que isto non pasaba antes. Os vellos din que se mellorou moito, que antes só comían caldo e leite. Si, pero agora tamén comemos moita pastilla. Non sei, tería que estar alí para comparar.
Fregando os limós da contaminación que graciosamente nos traen un día si e outro tamén das Pontes ou de Meirama.
Eu non debo ler moito, dimo moita xente que me ten aprecio. De feito, trato de non ler e se non fose polo meu traballo, lería cando me chegase o retiro, se chego a el.
Agora estamos metidos noutra desas campañas nas que piden o voto. Haberá algún partido que me mande unha desas subvencións, non para deter a contaminación (iso é imposible) senón para que me pague un brus e eu poder seguir limpando nos limós e de paso fregar o porco despois de chamuscalo?
E voume despedindo desde este desterro que eu busquei e caro me custou atopar.
Saúde e bebede ben auga das fontes.
1 comentario
Javier -
Un bico.
Javier