abril
Abril significa "primavera" e tamén "merlo asubiando pousado nunha antena de televisión que te comunica co exterior", mentres o teu interior non oe o merlo, porque abril quere dicir tamén "ansiedade que escaravella acá en lo blando" como cantaba e canta Silvio Rodríguez.
Acabo de empezar un novo camiñar que espero pase das tres intervencións, e dixen tres sen pensalo. Tres é un bo número.
Por qué aluspare? Sinxelamente porque é o nome que uso no meu correo electrónico, ó que lle engadín o que se chama na ciencia que estudo, un "e" paragóxico. Si, é o e que, na fala, vai despois dos infinitivos, pero tamén é o e de "mare", do mare fermoso, ou os es de "eue" e de "voue", que non son menos fermosos có mare.
Os es de eue e voue, oínllos a unha muller de Buebre (Boebre) e ese día, amei un pouco máis a fala, a fala dela e a miña. Si, un pouco máis. Si, de non amar nada, vaise amodiño amando un pouco máis. Si, amar é un proceso vagaroso coma o camiñar do sapo. Tan a modo camiña, que de cando en cando para e agóchase debaixo dunha pedra e alí queda durante moito tempo, ata que lle chega a hora de amar outro pouquiño.
Aluspar é unha palabra da miña terra e isto que vou contar xa llo contei a moita xente daquí e dacolá. Un día estaba no fondal dunha leira que se chama Aneiros e díxome un cazador:
- O porco bravo axiña te aluspa, e máis se estás fumando.
Un cazador pretende que a presa non se decate da súa presencia, daí que se poña contra o vento. O porco bravo fai moito derramo. Este día en Taboada un gandeiro queixábase de que o porco buláballe nos prados e por máis que lle pon o pastor eléctrico, sempre busca a maneira de entrar por outro lado.
Aluspar quere dicir "decatarse da presencia de algo ou de alguén que non debe ser visto ou que non quere ser visto". O que pasa é que moita xente da miña terra, prefire no canto desta palabra usar estoutra: osmar. Osmar é pretender decatarse e, por extensión, decatarse mesmamente diso que estaba oculto.
-Xo osmou (xa o osmou = xa o aluspou)
Aluspar aluspan ben os animás. Nós, os humanos perdémo-lo osmo, como din os vellos, que por vellos, pensan que o perderon, pero se acaso, inocentemente non saben que o están recuperando coma cando eran nenos. A infancia é o momento en que mellor se aluspa, cando aínda non usamos nin lentes nin audífonos nin botillos, que actúan como filtro da percepción.
Díxome Estevo que o merlo é un filósofo
Acabo de empezar un novo camiñar que espero pase das tres intervencións, e dixen tres sen pensalo. Tres é un bo número.
Por qué aluspare? Sinxelamente porque é o nome que uso no meu correo electrónico, ó que lle engadín o que se chama na ciencia que estudo, un "e" paragóxico. Si, é o e que, na fala, vai despois dos infinitivos, pero tamén é o e de "mare", do mare fermoso, ou os es de "eue" e de "voue", que non son menos fermosos có mare.
Os es de eue e voue, oínllos a unha muller de Buebre (Boebre) e ese día, amei un pouco máis a fala, a fala dela e a miña. Si, un pouco máis. Si, de non amar nada, vaise amodiño amando un pouco máis. Si, amar é un proceso vagaroso coma o camiñar do sapo. Tan a modo camiña, que de cando en cando para e agóchase debaixo dunha pedra e alí queda durante moito tempo, ata que lle chega a hora de amar outro pouquiño.
Aluspar é unha palabra da miña terra e isto que vou contar xa llo contei a moita xente daquí e dacolá. Un día estaba no fondal dunha leira que se chama Aneiros e díxome un cazador:
- O porco bravo axiña te aluspa, e máis se estás fumando.
Un cazador pretende que a presa non se decate da súa presencia, daí que se poña contra o vento. O porco bravo fai moito derramo. Este día en Taboada un gandeiro queixábase de que o porco buláballe nos prados e por máis que lle pon o pastor eléctrico, sempre busca a maneira de entrar por outro lado.
Aluspar quere dicir "decatarse da presencia de algo ou de alguén que non debe ser visto ou que non quere ser visto". O que pasa é que moita xente da miña terra, prefire no canto desta palabra usar estoutra: osmar. Osmar é pretender decatarse e, por extensión, decatarse mesmamente diso que estaba oculto.
-Xo osmou (xa o osmou = xa o aluspou)
Aluspar aluspan ben os animás. Nós, os humanos perdémo-lo osmo, como din os vellos, que por vellos, pensan que o perderon, pero se acaso, inocentemente non saben que o están recuperando coma cando eran nenos. A infancia é o momento en que mellor se aluspa, cando aínda non usamos nin lentes nin audífonos nin botillos, que actúan como filtro da percepción.
Díxome Estevo que o merlo é un filósofo
2 comentarios
Javier -
pilra -